Getuigenis Index

Dit is muziek uit mijn tijd. Public Enemy, dat was de groep waar het in mijn tijd, voor mij, om draaide.

Nu is mijn naam Jan de Haan. In die tijd stond ik bekend als Callavaro MC of Poison. Ik was leadrapper en tekstschrijver. Ik werd danser en danste demonstraties en battles. Zou je nu ook niet meer zeggen!

Weet je hoe dat gekomen is? Ik hoorde er altijd wel bij als jonge kerel. Op school en in mijn vriendenkring was ik graag gezien en ik was ook altijd wel een sfeermaker.

Ik wilde alleen heel graag anders zijn dan anderen, en in die tijd was hiphop nog niet zo heel erg populair. Ik vond het alleen wel hele goede muziek en het had ook echt een soort van andere stijl. Je kon je eigen loopje verzinnen (voordoen) en je moest op een bepaalde manier praten, weet je?

Hiphop was een stijl muziek dat inging tegen alles dat gewoon was. De teksten waren ook kritisch op alles wat maar gevestigd was. Het was tegen racisme, tegen onderdrukking en tegen ongelijkheid. Als je hiphopper was, was je een public enemy, een vijand van de staat en en de gevestigde orde.*Ik wilde hier ook aan meedoen en kocht van mijn zuurverdiende centjes, ik werkte bij een boer en had een krantenwijk, een levi’s en LA-Gear firecrackers.

Nu was dit op de school waar ik zat erg raar en men keek ook vreemd op van de kleding die ik aanhad, ik was een trendsetter. Eerst lachten veel mensen mij uit en daarna ging men zelf ook deze kleding dragen.

Ik raakte met mensen in contact die ook deze stijl tof vonden en we hingen veel met elkaar. We gingen met een gettoblaster (een grote radio met cassettedeck) bij de cafetaria verschillende dansstijlen ontwikkelen en maakten teksten en beats. Ik was “cool” en mensen keken tegen me op. Ik was de MC, die battles won en die veel vrienden had.

Ik werd een echte public enemy, kritisch op alles wat de staat en autoriteit vertegenwoordigde. De politieagenten waren per definitie niet te vertrouwen en hadden altijd de pik op je en iedereen moest je hebben en wantrouwde je vanwege je stijl. Ouders waren zeikerds en wilden controle over je hebben, omdat ze niet normaal met je konden omgaan.

Weet je? De politie had ook best wel de pik op me. Mijn moeder wilde me ook controleren en weet je waarom? Ik raakte steeds meer en meer de controle over mijn leven kwijt.

Bij het feit dat ik cool was, kwam ook het feit dat ik cool moest blijven. Ik moest laten zien dat ik een echte public enemy was en het was ook logisch dat de politie ons niet zo aardig vond als we de zoon van een rechercheur bedreigden met een mes, of iemand in het water gooiden. Ze vonden het ook niet leuk als ik met 300 man door ons stadje liepen en gewoon inbraken in een winkel en met CD’s over gingen gooien. Ze vonden het een beetje beangstigend dat ik als meest gevaarlijke jongen gezien werd in mijn woonplaats.

Mijn moeder wilde controle over mij houden. Dit lukte niet helemaal. Ik ging soms vijf keer per week op stap, ik blowde en dronk veel. Ook had ik om de zoveel tijd een nieuwe vriendin.

Het is misschien een stoer verhaal, een verhaal vol avonturen, maar ik kan je de negatieve dingen vertellen. Ik ging heel stoer tegen de politie in, maar ik ben wel een jaar gezocht geweest. Dit betekende dat ik altijd weg moest duiken als er een agent voorbij kwam. Ik werd gezien als de gevaarlijkste en een van de coolste, maar dit is een plek in de rangorde die verdedigt moet worden. Ook vanuit mijn omgeving ben ik wel eens bedreigd met de dood en heb ik wel eens een hele middag op de WC gezeten van angst.

Ik had dus geen vrienden bij de politie en ik werd af en toe bedreigd door de mensen om mij heen.

Het leven begon er erg somber uit te zien, want de vrienden die je had waren vrienden die je vrienden waren omdat je Public Enemy was. Twijfel mocht niet, falen was geen optie en zwakte betekende je einde.

Weet je, mijn moeder kreeg op een gegeven moment weer controle over me. Weet je hoe?

Ze vertelde mij over Public Enemy nr.1. De Here Jezus Christus was in Zijn tijd ook een rebel. Hij ging in tegen alles dat ook maar enigszins verkeerd was, Hij vertelde mensen hoe ze beter konden leven. Hij ging tegen de staat in (de Farizeeërs) en Hij ging tegen ongelijkheid in (tollenaars) en tegen racisme (Samaritanen).

Hij ging ver en leefde ook een cool leven. Een leven dat heel anders was dan dat van anderen. Hij was goed voor Zijn leerlingen en waste hun de voeten, hij genas iemand op de sabbat en hij vergaf een vrouw die hoereerde.

Hij kwam op een gegeven moment ook vast te zitten in Zijn leven, omdat ook de politie in Zijn tijd niet zoveel met Hem kon en ook Zijn vrienden zagen het niet meer zo in Hem zitten omdat Hij anders was als dat ze hadden verwacht. Zijn vriend verraadde Hem en de Romeinen veroordeelden Hem en Hij stierf aan het kruis, vanwege het feit dat Hij de Zoon van God was en hierdoor een Public Enemy. Hij stond echter weer op en maakte Zijn eigen “stylo”. Een “stylo”, waarbij je je eigen taal hebt. Een taal die anders is dan de taal om ons heen. Een taal die we gebruiken om aardig voor mensen te zijn, mensen te zegenen en mensen op te bouwen. Een taal waarmee we tot God kunnen bidden. We hebben ook onze eigen levensstijl, een stijl waarmee we laten zien dat we anders zijn. Waarmee we goed willen doen. We zijn anders omdat we dingen anders doen. We gebruiken geen drugs, we maken mensen niet belachelijk die iets minder goed kunnen dan wij. We helpen elkaar door moeilijke tijden heen en vertellen anderen van Jezus. Ben ik hierdoor beter? Nee, dat denk ik niet! Ben ik hierdoor anders? Ja, dat weet ik wel zeker!

Jezus heeft niet zijn eigen loopje verzonnen, Hij is de weg waarop je je eigen loopje mag verzinnen. Hij is namelijk de Weg, de Waarheid en het Leven. Probeer het maar, het werkt echt!

Is Jezus een Public Enemy? Nee, dat denk ik niet. Hij is niet zomaar een vijand. Hij is alleen wel een enemy of the Darkness en dat betekend dat alles wat Gods schepping verkeerd maakt een vijand van Hem is.

Ik heb maar een ding te roepen en dat is: Become one of the Gang! Of wordt het opnieuw!

Ik ben Carla de Jong-Freling, ik ben 46 jaar.

Ik ben niet gelovig opgevoed, mijn ouders gingen niet naar de kerk.

Zij hadden wel een kerkelijke achtergrond, mijn moeder was Rooms Katholiek en mijn vader Remonstrant. Toen zij trouwden (wat volgens de Rooms Katholieke kerk niet kon) en uit de kerkelijke gemeenschap waren gegaan gingen ze ook niet meer naar een kerk.

Mijn vader wilde er helemaal niets mee.

Mijn vader nam mij mee naar voetbalwedstrijden van Feyenoord. Het is met de paplepel ingegoten. Later ben ikzelf ook gaan voetballen op een redelijk hoog niveau.

Mijn vader overleed toen ik 13 was en ik was dus mijn maatje kwijt.

Ik ging toen zelf naar de Kuip en zocht daar mijn vrienden. Alles wat tegen Feyenoord was dat was verkeerd en ik heb met dus niet met al te fraaie zaken beziggehouden. Ik zat eigenlijk een beetje aan het randje van de samenleving en er viel niet met mij te praten ook voor mij familie sloot ik me af. Feyenoord was het belangrijkst en wie daar tegen was daar ruzieden we in die tijd mee.

Ik werkte via een uitzendbureau bij een zaak en daar kwam ik iemand tegen die me vertelde over het geloof en de kerk. Hij nodigde me uit, nou ik die dus ongeveer 2 vloeken in een zin zei reageerde van ik heb hier helemaal geen zin in, ik ga naar de Kuip bekijk het even zeg!

Er was echter ook een avonddienst, dus na veel gedoe ging ik mee.

Er volgden nog wat avonddiensten en toen ben ik blijven hangen.

Mijn familie zocht ondertussen uit of ik niet bij een sekte was beland, nou dat was dus niet het geval.

Mijn “vrienden” konden mijn keuze voor Jezus niet waarderen en spuugden mij min of meer uit het contact was in een klap weg en ik viel in een groot gat, de vriend die mij meegenomen had naar de Kerk van de Nazarener kon mij ook niet helpen en een tijd twijfelde ik of mijn beslissing wel de juiste was, maar Hij hield mij stevig vast en gaf mij andere vrienden op terug te vallen al ervaarde ik dat pas achteraf als zodanig.

Ik heb geen spijt gehad van mijn keuze, want ik heb er zoveel meer voor teruggekregen dan ik had.

Naar wedstrijden ga ik nog wel af en toe want Feyenoord heeft nog steeds een warm plekje in mijn hart, alleen zit ik er nu op een andere manier.

Graag wil ik als lid van het team van Citychurch laten zien wie Jezus is en wat Hij gedaan heeft voor mij door dit aan anderen te vertellen en niet alleen in woorden ook in daden zodat het Feyenoord-gevoel er toch nog is!